شما را دوست بدارد و گناهانتان را بیامرزد، که خداوند آمرزنده‌ی مهربان است.»¹

و امیرالمؤمنین -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «اگر با شمشیر بر بینی مؤمن بزنم که مرا دشمن بدارد، هرگز دشمن نخواهد داشت؛ و اگر تمام نعمت‌های دنیا را به پای منافق بریزم که مرا دوست بدارد، هرگز دوست نخواهد داشت.»

و شیخ حاتم در کتاب خود «التجريد» آورده است که صادق -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «مرگ شیعیان ما به سبب گناهانشان، بیشتر از مرگ آنان به سبب اجالشان (سرآمد عمرشان) است؛ زیرا خداوند عزوجل برای هر چیزی اجلی قرار داده است جز شیعیان ما، که آنان در این معنا بدون أجل هستند؛ پس هرگاه یکی از آنان قصد انجام خطای بزرگی را کند که او را از معرفت خدا و ایمان به او دور سازد، خداوند از روی رحمت و شفقت نسبت به او، پیش از آنکه آن خطا را مرتکب شود، او را بمیراند.»

و در برخی روایات آمده است: «همانا مؤمن، حتی اگر در یکی از جزیره‌های دریا باشد، از یکی از این سه چیز خالی نیست: یا شیطانی که او را به گمراهی بکشاند، یا همسایه‌ای که او را آزار دهد، یا برادری در خدا که به او حسادت ورزد؛ و این آخرین، سخت‌ترینِ آن‌ها بر مؤمن است. و ذکر شده است