سرور ما ابوسعید در کتاب «الحاوی» -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- گفته است: مقام علما، مِثالی از مقام پیامبران است؛ به دلیل سخن سید محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- که فرمود: «هر کس یک‌سومِ «قِران» (پیوند) به او داده شود، یک‌سومِ نبوت به او داده شده است، و هر کس دو‌سومِ قران به او داده شود، دو‌سومِ نبوت به او داده شده است، و هر کس تمامِ قران به او داده شود، مُهر نبوت بر میان دو شانه او زده شده است، جز اینکه به او وحی نمی‌شود.»

مولای ما، امیرالمؤمنین علی -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «همانا برای خدا بندگانی هستند که گویی اهل بهشت را در بهشتشان و اهل آتش را در آتششان دیده‌اند؛ یقین و انوار آن بر چهره‌هایشان می‌درخشد، دل‌هایشان غمگین، شرّشان ایمن، نفس‌هایشان پاکدامن و نیازهایشان اندک است. روزهای اندکی را به امید آرامشی طولانی صبر کردند. اما شب‌هنگام، پاهایشان را در نماز استوار می‌سازند و اشک‌هایشان بر گونه‌هایشان جاری است و با دعاهایشان به درگاه خداوند سبحان ناله و استغاثه می‌کنند؛ طعم مناجات با او و لذت خلوت با او در دهان‌ها و دل‌هایشان شیرین گشته است. خداوند به جلالِ عزت خود سوگند یاد کرده است که حتماً مقام برتر را در جایگاه راستین نزد خود به آنان به ارث دهد. اما در روز، بردباره، دانا، نیکوکار و پرهیزگارند؛ ترس از خدا آنان را چنان تراشیده و لاغر کرده است که گویی چوب‌های تیرند. هر کس به آنان بنگرد می‌گوید: