مپسند که خیانت‌کار باشی؛ چرا که هر کس امانت را در آنچه به او سپرده شده ادا نکند، سزاوارترینِ مردمان به نشان خیانت و شایسته‌ترینِ آنان برای دوری از رحمت و خواری است. با توده‌ی مردم در آنچه خداوند از دانش به تو ارزانی داشته، آن‌گونه رفتار مکن که با خواص (برگزیدگان) رفتار می‌کنی. و بدان که خدای سبحان را مردانی است که رازهایی نهان در آنان به ودیعه نهاده و ایشان را از فاش کردنِ آن بازداشته است. و داستان موسی و آن بنده صالح (خضر) را به یاد آور، آنگاه که موسی به او گفت: "آیا از تو پیروی کنم تا از آنچه برای رشد و هدایت آموخته‌ای به من نیز بیاموزی؟ گفت: تو هرگز نمی‌توانی همراه من شکیبایی ورزی، و چگونه شکیبایی می‌کنی بر چیزی که به ژرفای آن آگاهی نداری؟"»¹

و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «هر کس به رازهای امور الهی پی برد، باید از فرورفتن و زیاده‌گویی در آن بپرهیزد، وگرنه رقابت و حسادت دیگران، آنان را به تکفیر او وامی‌دارد.» سپس فرمودند: «نه هر امر پوشیده‌ای را رواست که برای تو آشکار کنند، و نه هر دانسته‌ای را جایز است که به دیگری بیاموزی.»