و در حقیقت، وجودِ مطلق تنها از آنِ خداوند متعال است و اهل حال (سالکان) در هستی چیزی جز او را نمی‌بینند. پس هر کس «قیومیت» حق را در اشیاء ببیند، در واقع وجهِ حق را در هر چیزی می‌بیند؛ چرا که در حقیقت هیچ چیزی جز الله نیست: «آگاه باشید که هر چه غیر از خدا باشد، باطل (و نیست) است.»

«ای یکتایی که هیچ‌چیز نمی‌تواند تو را در بر گیرد، نه با صفاتت و نه با ذاتت.

وجه تو برای من قبله است و من از هر سو به سوی تو نماز می‌خوانم.»

چنان‌که در قرآن آمده است: ﴿به هر سو که رو کنید، وجه خدا آنجاست﴾¹. او همان حقِ مقیم است که تمام موجودات را برپا داشته است؛ چگونه ممکن است لحظه‌ای از ملکوت خویش غایب باشد؟ در حالی که هیچ‌یک از موجودات بدون او پایداری ندارند و اگر نور او نبود، جهان در تاریکی مطلق می‌ماند و نه گیاهی در زمین می‌رویید و نه حیوانی زندگی می‌کرد. از این رو گفته‌اند: «جهان جسم است و او (حق) روحِ درون آن است.» و اگر وجود او نبود، تمام کائنات و موجودات و زمین‌ها و آسمان‌ها نابود و فنا می‌شدند.