ادای حقوق او قیام کرده و با قلبش به او نگریسته است. انوارِ هیبتِ حق، قلبش را گداخته و نوشیدنی‌اش از جامِ دوستیِ او صاف و زلال گشته است، و خداوندِ جبار از پسِ پرده‌های غیب بر او آشکار شده است. پس اگر سخن بگوید، به نیروی خداست، و اگر نطق کند، از سوی خداست، و اگر حرکت کند، به فرمان خداست، و اگر آرام گیرد، با خداست؛ پس او به خدا، برای خدا و با خداست.»
شیخ ابراهیم عبداللطیف در شرح دیوانِ شیخ عطار یا یکی از مشایخ چنین آورده است:
«از تو پدیدار گشت جلوه‌ی صفات، و هر خیری که هست، از توست که می‌آید.»
شارح می‌گوید: «آنچه از صفات نیکوی الهی بر بنده‌ای آشکار می‌شود، در حقیقت بخششی از سوی خداوند است؛ و این صفات در بنده به‌صورت "مجازی" وجود دارند، نه به‌صورت "حقیقی" (یعنی بنده خودش صاحبِ ذاتِ صفت نیست، بلکه آینه‌ی منعکس‌کننده‌ی آن است).»
ابن مَکزون نیز می‌گوید:
«نسبت هر بنده‌ای به خدای رحمان، در ظهور صفات نیکوی او بر آن بنده است.
و آنچه بنده در عالم غیب از او دارد، با نگریستن به آنچه مولایش در او قرار داده، شناخته می‌شود.»