مراقبه در نگاه صوفیان، آن است که بنده همواره و در هر حال آگاه باشد که پروردگارش بر او بینا و ناظر است.
«زهدِ جوانمرد در این نیست که حلالِ خدا را بر خود حرام کند؛ نه در پرهیز از ازدواج و خوراک و نوشیدنی است، نه در بستنِ خویش به زنجیر یا گوشه‌نشینی در کوه‌ها، و نه در پوشیدنِ لباس‌های پاره‌پاره و کهنه. بلکه زهدِ واقعی، داشتنِ قصدِ الهی در حلال، بی‌رغبتی به حرام و میل و اشتیاق به آن چیزی است که رواست.»
تفاوت معجزه و کرامت: صاحبِ معجزه (پیامبر) مأمور به «تحدی» است؛ یعنی مخالفان را به مبارزه می‌طلبد تا ناتوانیِ آن‌ها ثابت شود و حقانیت خود را نشان دهد؛ اما صاحبِ کرامت (ولی) چنین وظیفه‌ای برای به چالش کشیدن دیگران ندارد.
در وصف تصوف:
«دانشِ تصوف را نمی‌توان تنها با اشاره و سخن دریافت؛ مگر برای آن دلِ مخلصی که روحِ خود را، سپرده و تسلیمِ فرمانِ حق کرده باشد. آنگاه است که خورشیدِ یقین، غبارِ شک و گمان را از آینه‌ی جانش به‌کلی پاک می‌کند.»
حکایت شبلی:روایت شده است که «شِبلی» (رحمة‌الله علیه) مردی را دید که مردم او را مجنون می‌خواندند؛ کودکان به سویش سنگ می‌انداختند و سرش را شکسته