انوارِ امنیت و آرامشِ عاقبت‌به‌خیری را بر هر یک از بندگانش که بخواهد، فرو فرستد. و این همان سخن خداوند است که: ﴿مؤمنان، تنها کسانی هستند که هرگاه نام خدا برده شود، دل‌هایشان ترسان (و لرزان) می‌گردد﴾¹.

«نسبتِ هر بنده به سوی خداوندِ رحمان، بر اساسِ آشکار شدنِ صفاتِ نیکویِ (حسنیٰ) او بر آن بنده است. و آنچه بنده در عالم غیب از سوی خدا دارد، از طریق دیدنِ آن صفاتی که مولایش در او به ودیعه گذاشته، شناخته می‌شود.»

«نسبتِ حسنیٰ» (نیکو) ضد نسبتِ «سوأیٰ» (بد) است. «عاقبتِ حسنیٰ» همان نگریستن به وجهِ خداوند عزوجل است. «اسماء حسنیٰ»، نام‌های نود و نه گانه‌ی خداوند است و «صفات حسنیٰ»، صفاتی چون رحمت، عدل، عفو و احسان است که از نام‌های رحیم، عادل، عفوّ و غیره سرچشمه می‌گیرند. یعنی نسبتِ بنده به خداوند و نزدیکی‌اش به او، به اندازه‌ی آن صفت‌های نیکویی است که در او آشکار می‌شود؛ چرا که آینه‌ی صیقلیِ نهادِ او، نوری را که از سوی پروردگار بر آن می‌تابد، منعکس می‌کند. و معنای «اتحادِ بنده در خدا» همین است، نه آن «حلولی» که نادانان گمان می‌برند. و «غیب» نیز آن چیزی است که دانشِ آن از حواس پنهان است، مانند روز قیامت و امثال آن.