مقرب و به صورتِ صورتی لطیف هستند که از طریق کارهای شایسته‌ای که از آن‌ها پدید می‌آید، شناخته می‌شوند. و نامیدن آن‌ها به "ملائکه" (فرشتگان) به دلیل نسبت داشتن با فرمانروایان (املاک) آسمان است، چرا که آن‌ها مالک و اختیاردارِ بنده‌ی صالح هستند و او را به خدای متعال نزدیک می‌کنند.

و "جانّ" که خداوند آن‌ها را از آتش آفرید و "جن" که آن‌ها را از باد (ریح) آفرید، همان خیالات، توهمات و گمان‌ها هستند. و هر آنچه از خاطره، خیال، توهم، گمان و مانند آن برای انسان حاصل شود، همگی "جان" و "جن" هستند (با توجه به پنهان بودنشان در ضمیر)؛ و آن‌ها به صورتِ صورت‌های لطیفی تصویر شده‌اند که جز با آنچه از آن‌ها بروز می‌کند، شناخته نمی‌شوند؛ اگر خیر باشد، خیر، و اگر شر باشد، شر.»

و در رساله‌ی «المصریه» آمده است: «"سید میم" (اشاره به شخصیتی نمادین یا مقامی خاص)، نه "واجب‌الوجود" است و نه "ممکن‌الوجود"، بلکه او صفتی از صفات چهارگانه است؛ نه آن است که خالقِ ذاتِ خویش باشد و نه چون موجودات حادث، مخلوق است. زیرا اگر واجب بود، خود به خود و از جانب خود موجود می‌گشت، بی‌آنکه نیازمند آفریدگاری باشد که او را پدید آورد؛ و اگر ممکن‌الوجود بود، نمی‌توانست خلق کند، چرا که او شخصی است که به خود قائم است. او صفتی از صفات الهی است که نیاز به صفتی دارد و صفت او "باب" است.»