باقی بماند؛ پس دنیا از این جهت زندان اوست. و معنای اینکه دنیا "بهشت او" است، این است که او در این دنیا پروردگارش را می‌شناسد و گناهانش پاک می‌شود و به دنیا با دیده‌ی حقارت می‌نگرد، چرا که بازگشت خود را به سرای پایدار (آخرت) تصور می‌کند و خویشتن را با مژده‌ی نعمت ابدی و بهشتی که به پرهیزکاران وعده داده شده و دیدار پروردگارش در حالی که خشنود است، آرامش می‌دهد. اما اینکه دنیا بهشت کافر است، به این دلیل است که او هر نیکی که در دنیا انجام دهد، پاداش آن را با نعمت، رفاه، مال، مقام، سلامتی و مانند آن دریافت می‌کند؛ تا جایی که از دنیا خارج نمی‌شود مگر آنکه پاداش تمام کارهای نیکی را که در مراحل زندگی‌اش کسب کرده، گرفته باشد و با بدی‌های خالص به سوی آخرت رود تا سزاوارِ انتقال از خوشبختی (دنیوی) به تیره بختی (اخروی) گردد.»

و در رساله‌ی «الکوثریة» از مرحوم شیخ عبدالحمید مصطفی، در شرح سخنِ "عالم" -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «خداوند فرشتگان را از نور و به صورت تصویر شده آفرید»، در شرح آن آمده است: «می‌گویم: پس فرشتگان همان الهام و اشراقی هستند که از نور برای مؤمن حاصل می‌شود. پس هر الهام، اشراق و برانگیزاننده‌ی خیری، و هر آنچه در قلب می‌گذرد و در اندیشه به حرکت درمی‌آید و در خاطر می‌جوشد از انواع دانش‌ها، کارهای ستوده، ترس از نهیِ الهی، هشدارهای پندآموز و امثال آن همگی فرشتگانِ