و باید دانست که "قلم" ابزاری جماد نیست، و "لوح" فرش یا صفحه‌ای گسترده نیست، و "نوشتار" تنها نقشی حک شده نیست؛ بلکه قلم، فرشته‌ای روحانی است و لوح نیز فرشته‌ای روحانی است، و نوشتار، در واقع تصویرگریِ حقایق است.»
و باری تعالی به نخستین انسان، آدم، فرمود: «از تمامی درختان بهشت بخور، اما از درخت شناختِ خیر و شر که در میان بهشت است مخور؛ و هرگاه از آن بخوری، مرگ تو را دريابَد (بمیری).»
و «آدم» در اینجا نمادی از کل نژاد بشری است؛ و آن «میوه‌ی ممنوعه»، به‌طور کلی نماد رذیلت و پستی است. قرار داشتن آن در میان فردوس (بهشت) نشانه آن است که آزمون و تجربه در دلِ لذت‌ها نهفته است؛ پس بر انسان است که هوشیار باشد، چرا که اگر عنانِ امیال و هواهای نفسانی را رها کند، به زمین می‌چسبد (مادی می‌شود) و از زندگی روحانی که با «درخت زندگی» به آن رمزگذاری شده، دور می‌گردد.
و اما «مرگی» که به آن تهدید شده: نمادی است از پیامدهای وخیم و ناگواری که از مخالفت با ناموس (قانون) الهی جاری در وجدان هر انسان سرچشمه می‌گیرد.
و «مارِ فریبکار»: نماد تجربه‌های بد و وسوسه‌هایی است که همچون افعی در قلب انسان می‌خزند. و پنهان شدن آدم و حوا در میان درختان بهشت از پیشگاه پروردگار،