و بر اساس دیدگاه فیلسوفان، عارفان مسلمان و اکثریت دانشمندان دینی، باری تعالی همواره بر عالم عقل آشکار است؛ آن‌ها او را مشاهده می‌کنند و از این راه به لذتی دست می‌یابند که هیچ لذت مادی با آن برابری نمی‌کند. پس همان‌گونه که حضور او برای عالم عقل ممکن گشته (به دلیل آیه: ﴿و قطعاً او را در افق روشن دید و او نسبت به

غیب بخیل نیست﴾¹، برای عالم انسان نیز ممتنع نیست؛ چرا که در انسان، نوری و قدرت استعدادی برای پذیرش تابش فیض‌های الهی به ودیعه گذاشته شده است؛ زیرا انسان رازِ وجود قرار داده شده و هر چه در هستی است، به خاطر او پدید آمده است. او رتبه‌ی میانجی میان دو رتبه است: نور و ظلمت؛ و صراطی است میان بهشت و دوزخ. و در حدیث آمده است: «همانا خداوند آدم را بر مثالِ صورت خویش آفرید.»