خود بیرون آمد، در حالی که ما هیچ‌کدام از ویژگی‌هایش را ناشناخته نیافتیم (عیناً همان بود که می‌شناختیم). او در حالی که به امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) اشاره می‌کرد، می‌گفت: «این ولیِ رسول خداست؛ این همان کسی است که مرا میراند و اکنون زنده کرد و او بر هر کاری تواناست. سرور من، از بنده‌ات درگذر که همانا تو بسیار بخشنده و آمرزنده‌ای.» پس آن مردم گفتند: «تو را به خدا سوگند می‌دهیم که این مرد را به قبر بازگردانی؛ چرا که اگر مردم او را ببینند، از دین گمراه می‌شوند و درباره تو همان را می‌گویند که مسیحیان درباره مسیح گفتند و تو را پروردگار و معبود خود می‌گیرند.» پس علی -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود: «به همان حالتی که بودی بازگرد.» پس او بازگشت و قبر بسته شد. و مردم به گفت‌وگو و جدل پرداختند؛ گروهی باور کردند و گروهی آن را به سحر نسبت دادند. پس خداوند متعال این آیه را نازل فرمود: ﴿آیا به جای او سرپرستانی برای خود گرفته‌اند؟ در حالی که خداست که سرپرست حقیقی است و اوست که مردگان را زنده می‌کند و او بر هر چیزی تواناست﴾¹.