«نسخ آن است که روح از جسدی به جسد دیگر منتقل شود. فسخ در مورد مردی است که روحش از او جدا شده و از بدنش خارج گردد، در حالی که نه مرده است و نه مفقود؛ پس روح او منتقل شده و از او جدا گشته و به دیگری منتقل می‌شود، و روح دیگری از همان امثال او به کالبد او منتقل می‌گردد. در نتیجه، اخلاقیات او کاسته شده، طبعش دگرگون می‌گردد و خانواده و نزدیکانش او را نمی‌شناسند و می‌گویند: "این آن فلانی نیست که ما می‌شناختیم".

و مسخ آن است که روح به همراه کالبدی (بدنی) که در آن است، دگرگون شود؛ چرا که خداوند متعال فرمود: ﴿به آنان گفتیم: میمون‌هایی راندگان و خوار شوید﴾¹، پس آنان با کالبد و جسمشان میمون شدند. سپس در آیه دیگر خواند: ﴿و برخی از آنان را میمون و خوک و پرستندگان طاغوت قرار دادیم﴾².

و هرگاه ارواح در کالبدهایی منتقل شوند که گوشت، شیر، پوست، پشم، مو و کرک آن‌ها در حالت عادی حلال است، پس هرگاه آن روحِ "ناسوتی" (زمینی/بشری) از آن کالبد منتقل شده و خارج شود، گوشت آن حیوان و هر چه در کالبدش بوده، حرام می‌گردد.