شیخ علی حمدان عمران قاضی در شرح این سخن خطاب به پیشگاه شیخ عبدالحمید مصطفی می‌گوید: «می‌گویم و توفیق از جانب خداست؛ در تفسیر کلام امام:
برای هر واحدی (فردی) آفرید: مقصود از «واحد»، روحی است که پیش از ترکیب با جسم و مادیات، قائم به ذات خویش و برای شنیدن خطابِ فهم‌بخشِ دعوت‌گر در عالم اَظِلّه (سایه‌ها/عالم پیش از خلقت مادی) حاضر و برجسته بوده است.
حجابی از لغزش او: «زَلَّة» در لغت به معنای خطا و گناه است؛ یعنی حجابی برخاسته از گناهِ او.
به اندازه‌ی بینش او: مقصود، بینشِ روحِ هیولانی (اولیه) اوست که تماماً بصیرت بود و هیچ حسِ جسمانی در آن زمان نداشت.
پس او را از صاحبش در پرده قرار داد: یعنی او را به واسطه‌ی گناه، از صاحبش محجوب ساخت؛ منظور از صاحب، همان پروردگارِ دعوت و محافلِ عالمِ اظلّه است.»
«و از این حجاب نخستین آفریده شد: یعنی از نخستین گناه؛ که از لغزش مؤمنان خلق گردید: یعنی از شعله‌ی (مارِج) گناهشان، همان آتشِ خودبرتربینی و اعتراض؛ یعنی ابلیس، آن وسوسه‌گر پنهان‌کار. او از گناهِ درنگ کردنِ ارواح در