«بخشى در باب ابلیس و دعوت او»

از سرورمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- سؤال شد: «جایگاه و قرارگاهِ دعوت ابلیس کجاست؟» فرمود: «در نفسِ مسوّله (فریبکار) و نکوهیده.»

و گواه این مطلب، سخن خداوند متعال است که: «پس نفسش او را به کشتن برادرش ترغیب کرد و او را کشت»¹. و برای نفس، فرمان‌دهنده‌ای و بازدارنده‌ای هست؛ و این بازدارنده است که در برابر نفس می‌ایستد و آن را از ارتکاب گناهان کبیره باز می‌دارد؛ و آن بازدارنده (عارض)، از جوهرِ «سبیل» (راه) است که در نفس حلول کرده و در آن ساکن گشته است.

و صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «خداوند برای هر فرد، حجابی از لغزش او و به اندازه‌ی بینش‌اش آفرید؛ پس او را به واسطه‌ی آن لغزش از صاحبش (یار و سرورش) پوشیده داشت؛ و از نخستین حجابِ او که از لغزشِ مؤمن آفریده شده بود، ابلیس را خلق کرد؛ و او همان وسوسه‌گرِ پنهان‌کار (وسواس الخنّاس) است که در سینه‌های مردمان، از جنیان و آدمیان، وسوسه می‌کند.»