و قُس بن ساعده، ملقب به سقفِ نجران، سروده است:
«و ما، هرچند که بر مرکبِ خاک (زمین) سواریم، اما ارواح ما در عالم نور استوار و یکسان است. و تو (ای روح) بالا نیامدی تا آن را بیازمایی، بلکه خویشتن را با دانش در عالم عقل مشاهده کردی. و روح به اقامت در دنیا راضی نشد و ترجیح داد حقیقتِ "مَمثول" را، و آن حقیقت فراتر از "مَثَل" است.»
«مَمثول» همان عالم قدس است و «مَثَل» کنایه از عالم حس؛ چرا که عالم حس مثالی برای آن عالم قدس و نقش‌گرفته از آن است.
و از کتاب «حجب و انوار» نقل شده است که عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «مؤمن را ناگزیر است که هفت مرتبه (یا هفت بار) به سوی نورانیت عروج کند تا آنکه برای فرودستانِ خویش به "باب" (درگاه) تبدیل شود؛ در آن هنگام، او دیگر هرگز به مرتبه بشریت باز نخواهد گشت.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «مؤمن از جانب خداست؛ نه به او چسبیده و متصل است (که عین او باشد) و نه از او گسسته و جداست.»
سپس او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «و افزون بر این به تو می‌گویم که هرگاه به او متصل شود، دیگر از او جدا نمی‌گردد.»