«چشمانم عاشق آن‌هاست، در حالی که در سیاهیِ چشم (در نگاه) من هستند،
و قلبم مشتاق آن‌هاست، در حالی که در میان دنده‌های من‌اند.»
سپس او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس مؤمنی را بیابد، همانا خدا را یافته است.» پرسیده شد: «چگونه خدا را یافت؟» فرمود: «راهی به سوی خدا یافت.»
و شیخ (که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) سروده است:
«قلب‌های مؤمنان را چشمانی است، که می‌بینند آنچه را بینندگان عادی نمی‌بینند؛ و بال‌هایی دارند که بدون پر پرواز می‌کنند، به سوی ملکوت پروردگار جهانیان.»
و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «عقب‌مانده به ما ملحق می‌شود و تندرو (غلوکننده) به سوی ما باز می‌گردد.»
و شیخ گفته است: «و به واسطه‌ی حجابِ نزدیک، "معنای معناها" را شناختم؛ و هیچ چیزی در عالم حس وجود ندارد مگر آنکه برای آن مثالی در عالم قدس است.» چنان‌که خداوند متعال فرموده است: «این چنین است و ما آنان را با حورالعین پیوند دادیم»1؛ که باطنِ این "تزویج" (پیوند)، کنایه از هم‌نشینی و مقارنتِ ستارگانِ درخشان در ساحت قدسی است.