سرور ما، شیخ، در دیوانش چنین سروده است:
«نورانیان به سوی دو نورِ او بالا رفتند، و تاریک‌انگاران به سوی پنج مرتبه فرود آمدند.»
و باز در رساله‌اش فرمود: «هر کس از این جهانِ پست صفا یابد، به مرتبه "لاحقین" (پیوستگان) می‌پیوندد و به سوی آنجا باز می‌گردد.»
و شیخ ابراهیم عبداللطیف در شرح دیوان سرورمان شیخ گفته است: «گفته شده است که مؤمن، پس از رسیدن به صفا، می‌خواهد با برادرش که قرار است بعداً صفا یابد، دیدار کند و به سبب آن عشق و ولایی که در دوران بشری میانشان بود، با او هم‌سخن شود؛ پس در دنیای دنیا با او دیدار می‌کند، بی‌آنکه خود را معرفی نماید، چنان‌که در جایگاه مناسبش در کتب دینی ذکر شده است. و همانا نفوس مؤمنان از عنصری واحد و معدنی یکسان‌اند و تفاوتی میان آن‌ها نیست و برتری یکی بر دیگری نیست، مگر به پیشی گرفتن در کمالات و اجابت ندا. و اگرچه کالبد‌های جسمانی از هم دور باشند، اما گوهر‌های نفوس متصل‌اند و "رَحِمِ ایمان" یعنی عهد و میثاق آنان را گرد آورده است و آنان به ریسمانِ معرفتِ رحمان چشم دوخته‌اند. و هر اندازه دوری مؤمن از برادرش به درازا کشد، خیال او در ذهن است و جمالش پیش چشم، و همواره شیفته‌ی مشاهده‌ی اوست»، به تعبیر آن شاعر که می‌گوید: