و اهل مزاج که او را با صفا می‌بینند، گمان می‌کنند که او به عنوان تکریم و تشریف، به صورتِ «حجاب» ظاهر شده است؛ و این همان منزلۀ میانی و نزدیک‌شونده‌ای است که ذکر شد.

و اما اهل کدر، هر دو حالت (صفا و حقیقت) از آنان پوشیده است و آن «معنا» را همچون یکی از خودشان، انسانی مانند خود می‌بینند.»

و ابن حمزه در کتاب «التنبیه» گفته است: «مؤمنان سه دسته‌اند: عامّه، خاصّه و خاصّ‌الخاصّه. اما در مورد عامّه آن‌ها توضیح دادیم؛ چرا که آنان ناگزیرند به صورت بشری اقرار کنند، اما هرگونه تصویر کردن خداوند در آن صورت را نفی نمایند. و اما خاصّه، بر آنان واجب است که صورت نورانی و باطنی را از هویت ظاهری که در هر عصر و زمانی با چشم‌ها دیده می‌شود، بازشناسند. و خاصّ‌الخاصّه، حق (که جلالش بلند است) را از هرگونه تصویر، تغییر و دگرگونی در هر لحظه و زمان و روزگار منزه می‌دارند؛ و او را از غیبت و حضور، و استتار و ظهور منزه می‌شمارند؛ و می‌دانند که او همان حیّ، قیوم، دائمی و سرمدی است که از کیان خویش هرگز دگرگون نشده است، هرچند برای دیدگان ظاهر شود؛ پس او در حقیقت نه تغییر می‌کند و نه زایل می‌گردد،