و کودکی چون عیسی، و جوانی آراسته و خوش‌سیما چون محمد می‌بیند. و از اینجا است که صورت «أنزعیه» را مشاهده می‌کند؛ صورتی که از کیان خویش دگرگون نشده و زایل نگشته، هرچند برای دیدگان آشکار گشته است. پس چون این را بداند، خواهد شناخت که «حجاب»، نورِ معنا و صورتِ اوست، و «باب»، علم و قدرت اوست.
و ابو حسن بن شعبه در کتاب «حقایق اسرار الدین» گفته است: «مؤمنِ کامل، پروردگارش را با نورانیت می‌بیند؛ و برای شیخِ مورد اعتماد در رسالتش، ظهور و بطون (آشکارگی و نهفتگی) رخ می‌دهد: در زمانی که "معنا"، "نام" را پنهان می‌سازد و همچون صورتی بر سه گونه ظاهر می‌گردد:
اهل صفا، او را با صفا (پاکی) می‌بینند؛ اهل مزاج، او را با صفا می‌بینند؛ و اهل کدر، او را با کدورت می‌بینند. زیرا اهل صفا می‌دانند که مولایشان همواره یکسان بوده و دگرگون نشده است، و نه به معنای محدود ظاهر گشته و نه پنهان؛ بلکه او همان است، بدون زوال و انتقال، و بدون آنکه از حالتی به حالت دیگر درآید؛ بلندمرتبه است آن والای متعال.