خویش حضور یافته و از تمامی اشیاء خارج شده‌ام، و خود را جزئی از اجزای جهانِ برینِ والاتر و شریف می‌بینم.»

و شیخ احمد سلمان خطیب در سبک اقرارگونه‌ی خود، به نقل از کتاب «الاعاده» آورده است: «هر روحی از آفریدگان خدا، پس از پیمودن عوالم صاف و مرتبه به مرتبه، بر او «معرفت» عرضه می‌شود که همان ولایتِ «عین» (خداوند) است که ذکرش بلند باد. این امر در یک قالب (کالبد) رخ می‌دهد؛ پس اگر روح به این دعوت پاسخ دهد، به اهل توحید و معرفت می‌پیوندد و چون آنان می‌گردد و به اندازه اعمالش بازگردانده می‌شود تا به صفای نورانیت نائل شود؛ چرا که پیش‌تر گفته شد: او (خداوند) هیچ حقی را رها نمی‌کند مگر آنکه آن را برپا دارد و هیچ باطلی را نمی‌گذارد مگر آنکه آن را ویران کند. اما اگر آن روح، دعوت را انکار کند، در قالبی دوم وارد می‌شود و دوباره دعوت بر او عرضه می‌گردد؛ اگر پذیرفت، به پیشافتگان می‌پیوندد و اگر باز انکار کرد، در قالبی سوم وارد می‌شود و باز دعوت بر او عرضه می‌گردد، و این روند تا ۸۰ قالب ادامه می‌یابد. هر قالبی در واقع «پیراهنی» است که در آن به سوی ولایت خوانده می‌شود. پس اگر در این هشتاد مرتبه پاسخ ندهد، دیگر هیچ حجتی نزد خداوند متعال نخواهد داشت و این فرصت‌ها از روی عدالت و رأفت اوست تا حجتش را بر او تمام کند و با این کار، عذرها قطع می‌گردد. از این پس است که ورود به «خاءهای پنج‌گانه» آغاز می‌شود و این، پایانِ دعوت‌ها در قالب‌های بشری است.»