و مثالی بر این، سخن پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- است: «همانا مَثَل مؤمن، به مثالی چون زنبور عسل است؛ اگر بخورد، پاکیزه می‌خورد و اگر بنوشد، پاکیزه می‌نوشد و اگر چیزی قرار دهد عسل بسازد، پاکیزه قرار می‌دهد. پس هنگامی که کودک از شکم مادرش خارج می‌شود، روح پاک نازل می‌گردد؛ و او همان روح نورانیِ ایمان است که از نور خداوند آفریده شده است، و پس از خروج از رحم و شکم، در بدن جای می‌گیرد. در آن هنگام است که کودک غمگین شده و می‌گریند و این از نشانه‌های خیر است؛ زیرا روح پاک از فضای آرامش و رایحه خوش در جوار خدای رحمان نازل شده و در این بدن قرار داده شده است که همان
«زندان مؤمن» است، و به همین سبب، هنگام ورود به این بدن غمگین می‌شود. پس اگر دیدی که نوزاد هنگام خروج از شکم مادرش غمگین است، بدان که این از نشانه‌های ایمان است. پس اگر معرفت او کامل گردد و رنجِ این آزمون (محنت) را به طور تمام و کمال تحمل کند، رستگار می‌گردد؛ اما اگر از این بدن خارج شود در حالی که هنوز چیزی از این آزمون بر گردنش باقی باشد، برای تکمیل بازگردانده می‌شود تا معرفت او کامل گردد.»
سپس آن عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ارواح مؤمنان، لشکری سازمان‌یافته هستند؛ پس ارواح همواره در بلندا (ملکوت) هستند، مگر آن‌هایی که در بهشت‌اند. و ارواح آن‌ها در تنگیِ رحم‌ها و تاریکیِ شکم سکنی نمی‌گزینند.»
مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «آن‌ها (ارواح مؤمنان) در صُلب‌ها (پشت پدران) ساکن نشده‌اند و تاریکیِ رحم‌ها آن‌ها را در بر نگرفته است، و از آبی پست (نطفه مادی) آفریده نشده‌اند که همان عملِ زشت است؛ بلکه از آبی گوارا و روان آفریده شده‌اند که همان عملِ صالح است. پس ارواح، همچون پیکرهایی لطیف و نورانی هستند که کسی آن‌ها را درک نمی‌کند مگر آنکه خود در لطافت و نورانیت، هم‌سنگِ آن‌ها باشد؛ چرا که موجودِ غلیظ و متراکم