امانت نهاد و بدین ترتیب، دل‌ها به سوی آن جذب شدند و آن «سر الهی» است که جذب‌کننده‌ی آن‌هاست.

و او همچنین در کتاب «التنبیه» در بیانِ وحدتِ نفس گفته است: «ای برادران من، که رحمت خدا بر شما باد، بدانید که حقیقتِ انسان که ویژگی خاص اوست و به واسطه آن از دیگر حیوانات متمایز می‌گردد حقیقتی واحد است که در ذات خود، پاک از هرگونه اختلاف و کثرت است. و هر آنچه بر این حقیقت عارض می‌شود، چیزی نیست جز اثرِ «مزاج» (ترکیب جسمانی) که از ضعفِ استعداد در پذیرش نور الهی تعبیر شده است. همانا نفس، دمیده شده است و او دمی است از روحی پاک که به حضرت الهی نسبت دارد؛ همان‌گونه که در کلام خداوند متعال بدان اشاره شده است: "پس چون او را پرداختم و از روح خود در او دمیدم، پس برای او سجده کنید."¹ و هر چه بر نفس عارض گردد، تنها از اثرِ مزاج است.» و برخی از محققان به این معنا اشاره کرده‌اند در قالب شعر:

«روح یکی است و آفرینش و تکوین متفاوت است، زیرا دمیدن روح در صورتِ جسم بود، پس عبرت گیرید. اختلاف در آفرینش، به سببِ جسم بود، پس بر این باور باشید،