و در جست‌وجوی لغزش‌های او نباشد؛ بلکه اگر لغزید، در بازگشتش صبور باشی و عذرش را بپذیری.
و او را تعظیم کنی و ارج نهی، تا زمانی که امر خدا را پاس دارد و بزرگ بشمارد.
و به نشانه ادب درست در برابر او ننشینی،
و اگر حاجتی داشت، در خدمت به او بر دیگران پیشی گیری،
و هرگز از هم‌نشینی با او دلزده نشوی؛ زیرا او همچون درخت نخلی است که چشم به انتظار می‌نشیند تا چه زمانی میوه و منفعتی از آن بر تو فرود آید.
و او را در سلام و تحیت خاص گردانی و در حضور و غیابش پاسدار نام و آبروی او باشی.
و تمام این‌ها را برای خدای عزوجل انجام دهی؛ چرا که همانا عالم بر روزه‌دار و شب‌زنده‌دار و مجاهدی که در راه خدا می‌جنگد، برتری دارد.
و هرگاه عالمی بمیرد، شکافی در اسلام پدید می‌آید که جز جانشینی از همان دست، آن را پر نمی‌کند.
و طلب‌کنندگان دانش را فرشتگان همراهی می‌کنند تا زمانی که به خانه بازگردند.»