شیخ حسین احمد در رساله‌ی «جادة النجاح» آورده است که صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس گمان کند که خداوند چیزها را از چیزی پیشین آفریده است، کفر ورزیده است. بلکه مَثَلِ این امر، مانند گرمای ذاتی خورشید است؛ هنگامی که این گرما با اشیاء نازک و شفاف مواجه شود و در راستای قرص خورشید قرار گیرد، آتش پدید می‌آورد، در حالی که خورشید خود نور است. آیا آن آتش، بخشی از خورشید است؟ نه، بلکه از آن ظاهر شده و از سایه‌ی آن صادر گشته و شناخته شده است؛ در حالی که در خورشید ذاتاً آتشی نیست و در شیشه نیز نیست. و به همین ترتیب، "باب" از "میم" پدید آمد و "یتیم" از "باب"؛ و ریشه و اصل، همان "میم" است و اوست که به فرمان خداوند بلندمرتبه و بزرگ، فاعلِ این امر است. پس پاک و منزّه است آن کسی که جز به ابداع (آفرینش نو) عمل نمی‌کند.»

و شیخ عبدالحمید محمد مصطفی در کتابش «عنوان الصلاح فی الارواح» (نشانه صلاح در ارواح) آورده است: «همانا اعمال از ارواح، به اندازه قدرتشان پدید می‌آیند، همان‌گونه که فرزندان از پیکرها پدید می‌آیند؛ و روح، به اراده‌ی مطلقِ فاعلِ خویش (آفریدگار)، در جایگاهی قرار گرفته است، بدون آنکه خود بداند.»