و مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در نهج‌البلاغه فرمود: «هر کس خود را بشناسد، پروردگارش را شناخته است.»
و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- همچنین فرمود: «هر کس خود را بشناسد و آنچه از نور و تاریکی در او جمع شده است بشناسد، پس پروردگارش را به نور حکمت شناخته است.»
و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- همچنین فرمود: «هر کس از شناخت خویش عاجز باشد، در شناخت آفریدگارش عاجز‌تر است.»
و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- همچنین فرمود: «اگر ندانی از کجا آمده‌ای، نخواهی دانست که به کجا می‌روی.» و «ردّاد» در رساله‌اش گفته است: «با منزّه دانستنِ نفسم از حواس، به منزّه بودنِ پروردگارم از صفات مخلوقات پی بردم.»
شیخ محمد محمود قرغول در رساله‌اش «منارة الحياة» آورده است که آن عالم عالمِ عزّت فرمود: «خداوند ارواح مؤمنان را در عالمِ اقرار، از تسبیحِ عالمِ ملائک آفرید؛ و از این رو گفته شده است که مؤمنان، همگی از یک ریشه و از یک نفس واحد هستند. و خداوند از وقفه ها و بازمانده‌های عالم شهادت، تاریکی‌ای آفرید که همان ارواحِ اضداد (متضادها) هستند؛ زیرا ارواحِ اضداد از حیرت و گناهان آفریده شده‌اند. لذا گفته شده است که ابلیس و ذریه (نسل) او از گناهان مؤمنان آفریده شدند.»