و در حدیث قدسی آمده است: «دوستان و اولیای من در زیر قبه‌های (خیمه‌های) من هستند، هیچ‌کس جز من آنان را نمی‌شناسد.»

حسن بن حمزه صوفی (که خداوند روحش را قدسی بدارد) در قاعده‌ی سوم از کتاب «التنبیه» گفته است: «از آنجا که نفسِ انسان نزدیک‌ترین چیزها به او و گویاترین راهنما برای شناخت پروردگار متعال است — تا به واسطه‌ی آن به سوی او بازگردد — پس سزاوارتر است که در شناختِ آن تلاش و کوشش شود؛ چرا که نفس، نردبانِ (معراجِ) انسان به سوی مراتبِ فراتر، و درِ ورود به عالم ملکوت است.

و گفته شده است: "خداوند هیچ کتابی را نازل نکرد مگر آنکه در آن آمده بود: ای انسان، خود را بشناس تا پروردگارت را بشناسی." و نیز گفته شده که بر سردرِ شهر "حرّان" به خط سُریانی نوشته شده بود: "هر کس خود را شناخت، الهی گشت (به مقام تألّه رسید)."»

و حکیمی گفته است: «همانا سرور و پیشرو است آن کسی که در شناختِ نفسِ خویش، در جایگاهی قرار گرفته است که بدان نیاز است.»

و هم‌چنین آن حکیم گفته است: «نخست از خودت آغاز کن، سپس از کسانی که نان‌خورِ تو هستند (تحت تکفل تو می‌باشند).»