همان‌گونه که آن عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا خداوند ارواح مؤمنان را در "جهانِ اقرار"، از تسبیحِ جهانِ فرشتگان آفرید؛ از این روست که گفته‌اند مؤمنان ریشه‌ای واحد از نفسی یگانه هستند.»
و "جنان" در کتاب «ایضاح المصباح» آورده است: «خداوند انسان را از جهان خاکی، جسمانی و گِلین آفرید؛ چنان‌که فرمود: "ما انسان را از چکیده‌ای از گل آفریدیم، سپس نسل او را از چکیده‌ای از آبی پست قرار دادیم". سپس در او از هر یک از جهان‌های شش‌گانه جزئی قرار داد:
- از جزء خاکی: گوشت، خون، استخوان، پوست، اعصاب و رگ‌هایش پدید آمد.
- از جزء آتشی: خوردن و آشامیدن، شهوت، خشم، حیله‌گری و اندوهش ساخته شد.
- از جزء هوایی: نیرو، نظم، ایستادن، حمل کردن، نشستن و رفت‌وآمدش پدید آمد.
- از جزء آبی: رشد، تغذیه، نرمی، ثبات و حافظه‌اش شکل گرفت.
- از جزء جوهری: قلب و دمِ نفسش پدید آمد، اما در آن مرتبه نفسی در کار نبود و آن را به واسطه‌ی جسم محجوب گرداند؛ با پنج صفت: شنیدن، دیدن، سخن گفتن، آسایش