و «جهانِ هفتم»، قداستِ معرفت است؛ جهانی پرتو افشان که نفوس مؤمنان آماده‌ی پذیرش پرتوهای آن می‌باشند. اما کافران به کلی از پرتوِ آن محروم‌اند، زیرا حق را نمی‌پذیرند. و این جهان‌های شش‌گانه‌ای که در نشأتِ (مرتبه وجودی) آدمیان یافت می‌شوند و بدن‌هایشان را سامان داده‌اند، غیر از آن جهان‌های نورانی هستند که بدن‌های «اهلِ نور» را آباد کرده‌اند؛ و این جهان‌های زمینی تنها به عنوان مَثَل و نمادی برای آن جهان‌های نورانی قرار داده شده‌اند.
و برخی از حکیمان گفته‌اند: «مؤمنان از نور آفریده شده‌اند و با نور هدایت می‌یابند و به سوی آن باز می‌گردند؛ اما کافران در شناخت او کوتاهی کرده و انکار می‌ورزند، و نام آن‌ها "ظلمت" (تاریکی) است؛ چرا که از نافرمانی خلق شده‌اند و به سبب زنگاری که بر دل‌هایشان نشسته (نتیجه‌ی آنچه انجام می‌دادند)، به سوی تاریکی باز می‌گردند.»
شیخ محمد محمود قرفول در رساله‌ی «تقریب البیان» آورده است: «ارواح مؤمنانی که با شناختِ او انس گرفته‌اند، همگی ریشه‌ای واحد در "سید اکبر" دارند؛ و در این باره دو قول است:
قول اول: همانا سید محمد ص همان "جهان هفتم" است؛ او قداستِ معرفت است که بر تمام موجودات می‌تابد. اما مؤمنان، پرتوِ او در آنان اثر می‌کند و آن را