بیعتِ دار (پیمان در خانه)

و به آنچه در این باب بیان می‌کردیم بازمی‌گردیم؛ و به آنچه در آن از توحیدِ ذاتِ ازلی و علت‌العلل (پدیدآورنده‌ی علت‌ها) وجود دارد، که بر بصیرتِ عارف می‌افزاید و مهلکه‌هایِ سرگردانی (ورطه‌های حیرت) را از او می‌زداید. و ما هیچ شاهدی نیاوردیم مگر آنکه گواهیِ «معنا» بر خویشتن، بزرگ‌تر و والاتر است؛ و اشاره‌یِ «اسم» و «حجابِ» او و پیامبر و فرستاده‌اش برای هر که به آن چنگ زند، سودمند است؛ و آیات قرآن عظیم غیرقابل انکار است، بلکه قدر و منزلتِ دین‌دار به واسطه‌ی آن بالا می‌رود و رفعت می‌یابد. از آن جمله است:

آنچه به اجماع از تمامیِ موحدان، از جناب رسول ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) روایت شده است و گواهیِ او برای سرورمان «عین» (علی عزّ عزّه) در روز «بیعتِ دار» با تصریح و اعلانِ آشکار. و این روز را اهلِ ظاهر نیز می‌شناسند و آن را «بیعتِ دار» می‌نامند؛ و این بیعت پیش از روز غدیر بود.

ابوالحسن رائق بن خضر غسّانی معروف به مُهَلهَلی (که خدا از او راضی باشد) آن را روایت کرده و گفت: ابوعبدالله اسحاق بن فهد به‌طور مُرسَل از سرورمان ابوعبدالله روزبه بن مرزبان (سلمان فارسی که سلام از او و تسلیم برای اوست) مرا حدیث کرد که گفت:

روزی سرورِ اکبر، محمد ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) مرا به منزلِ ام‌سلمه فرا خواند، در حالی که گروهی از خواصِ قومش نزدِ او بودند؛ از جمله: مقداد بن اسود کِندی، ابوذر غفاری،