ظهوراتِ ذاتی و مِثلی
پس اگر گوینده‌ای بگوید و ایرادگیری اعتراض کند و بگوید:
«این معجزات را سرورمان علی بن الحسین زین‌العابدین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) برای حبابه والبیّه و جابر بن عبدالله انصاری (که سلام بر آن دو باد) آشکار ساخت، و با آنچه نمایان کرد تنها آن دو را اختصاص داد و نه دیگر کسانی از اهلِ مراتبِ نورانی را که در محضرش حضور داشتند. و از سویی، در میانِ موحدان و تمامیِ دیگر مؤمنان اختلافی نیست که "سرورِ اسم" ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) ظهور کرد و به نام "علی بن الحسین" نامیده شد؛ پس چگونه سرورمان زین‌العابدین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) و سرورِ آنان است در آنچه در اینجا برای حبابه و جابر آشکار ساخت، بر خود دلالت نمود و خود را چنین معرفی کرد که او همان "اولِ" بی‌زوال و "معنایِ" معبودی است که نه تغییر می‌کند و نه دگرگون می‌شود؟»
پس با توفیق الهی در پاسخ به او می‌گوییم: همانا «معنا» (جلّ و علا) در تمامیِ تجلی‌گاه‌هایش در زمین و آسمان‌ها، جز به ذاتِ خویش ظاهر نمی‌گردد. پس ظهورِ «معنا» (که مشیتش مقدس است) از سرورمان هابیل تا سرورمان امیرالمؤمنین علی، هفت ظهورِ ذاتیِ اَنزَعیّه است؛ اگرچه تمامیِ ظهوراتِ او، ذاتیِ انزعیه می‌باشد.
اما درباره‌یِ ظهوراتِ مِثلی: شیخِ دُرّیِ بزرگوار، سید ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی (که خداوند او را به مقامِ رضا برساند) آن را در رساله‌یِ خویش بیان کرده