خداوند عزوجل فرمود: ﴿مانند سرابی در بیابانی مسطح که تشنه‌کام آن را آب می‌پندارد، تا چون به آن رسد آن را چیزی نیابد، و خدا را نزدِ آن یابد، پس حسابش را به تمام و کمال به او دهد، و خداوند زودرس به حساب است﴾¹.

پس این نصِّ صریح از فرموده‌یِ خداوندِ متعال درباره‌یِ خویش است بر اینکه او موجود (حاضر) است، بنده‌اش را محاسبه می‌کند و حسابش را به تمام و کمال به او می‌دهد. و همچنین فرموده‌یِ خداوند متعال: ﴿حم عسق﴾²؛ و اگر فیلسوفی حکیم در آن تدبر کند، آن را به صورتِ «عمس حق» (ع، م، س، حق) می‌یابد.

و فرموده‌یِ او در همین سوره: ﴿و هیچ بشری را نرسد که خدا با او سخن گوید جز از راهِ وحی، یا از پسِ پرده‌ای (حجابی)، یا فرستاده‌ای بفرستد تا به اذنِ او هر چه بخواهد وحی کند؛ همانا او بلندمرتبه و حکیم است﴾³.

و این بیانی روشن و آشکار است بر آن «اسم» که ذاتِ خویش را بدان نامیده، در حالِ حضورش در این سرای دنیا و ظهورش برای موافق (الفت‌یافته) و مخالف، تا به ما بیاموزد و عدل و لطفِ خویش را نسبت به ما بشناساند،

و اینکه او همان کسی است که او را می‌خوانیم؛ همانا او در آسمان معبود است و همان امامی است که ما او را با چشمانِ خود، آشکار، حاضر و عیان می‌بینیم. و اینکه او از هستیِ (ذاتِ) خویش زوال نیافته است، هرچند برای دیدگان آشکار گردید.