می‌نمود. پس بر شکرگزاری مداومت کن تا مستحقِ افزونی گردی، همان‌گونه که پیش از این در مقامِ الوهیت گفتم: «اگر شکرگزاری کنید، قطعاً نعمتِ شما را می‌افزایم»1
حبابه گفت: «مرا در این امر توان و بهره‌ای نیست مگر به توفیقی که تو می‌دهی و نعمتی که بر من ارزانی می‌داری.»
فرمود: «ای حبابه، کدام‌یک بزرگ‌تر بود؛ آنچه از سنگریزه‌ات مشاهده کردی یا آنچه از انگشتر دیدی؟»
عرض کرد: «ای سرورِ من، مگر هیچ قدرتِ کوچکی از قدرتِ تو هست که بزرگ نباشد؟ و هیچ نشانه‌ای از نشانه‌هایت هست که عظیم نباشد؟! من دیگر دنیا را در این حالِ گستردگی و فراخی‌اش نمی‌بینم و در عظمتِ تمامِ این‌ها، جز سرورم را که بر تختِ خویش نشسته است مشاهده نمی‌کنم؛ در حالی که آن نور میانِ آسمان و زمین در لرزش و تموج است.»
پس امام انگشتری‌اش را از انگشت بیرون آورد و آن را برای نشان دادن با انگشتِ خویش نگاه داشت و فرمود: «ای حبابه، در شهودِ عینی و حقیقتِ عقلِ تو، کدام‌یک بزرگ‌تر است: انگشترِ من یا سنگریزه‌یِ تو؟»
حبابه سرگردان گشت و پاسخی نداد. فرمود: «ای حبابه، بگو؛ چرا که دانشِ آنچه را نمی‌دانی و توصیفِ آنچه را درک نمی‌کنی، بر عهده‌یِ تو نیست.»