باقر و صادق -عَزَّ عَزُّهُمَا- به مقامِ معنوی (الوهیت) خویش تصریح می‌کنند
و با اسنادِ صحیحِ مرفوع به سرورمان جعفرِ صادق (که شکوهِ والایِ او بلندمرتبه و برتر باد) روایت است که فرمود:
«هر کس گمان کند پروردگاری دارد که دیده نمی‌شود، پس او را پروردگاری نیست؛ و هر کس گمان کند خدایی دارد که شناخته نمی‌شود، همانا او از گروهِ ابلیسِ ابلیسان است.»
سپس فرمود: «هر کس خدایِ موجود در آفریدگانش را می‌جوید؛ همان خدایی که نه ضدی دارد و نه همتایی، پس آن من هستم.»
و از صالح بن عقبه روایت است که گفت: ابوجعفر (امام باقر) -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا خداوند آشکاری است که با چشمِ سَر دیده نمی‌شود و نزدیکی است که با حواسِ ظاهری حس نمی‌گردد.»
صالح گفت: عرض کردم: «سپاس خدای را که از ما غایب نگشته است.»
پس ایشان به من فرمود: «آیا دانستی که او از تو غایب نگشته است؟»
عرض کردم: «آری ای سرورِ من.»
فرمود: «پس او کیست؟»
عرض کردم: «تو هستی.»
فرمود: «رحمت بر تو باد.»