اما جهانِ تاریکِ اهلِ ظاهر، چنین دیده‌اند که سرورمان محمد ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) در این روز، پس از آنکه بازویِ امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) را گرفت و او را به عنوانِ پرچم و نشانه‌ای برای مردم برافراشت، فرمود:

«هر که من مولایِ اویم، علی مولایِ اوست؛ بارالها، دوست بدار هر که او را دوست دارد و دشمن بدار هر که با او دشمنی ورزد، و یاری کن هر که او را یاری دهد و خوار کن هر که او را واگذارد، و حق را بر مدارِ او بگردان، هر جا که او می‌گردد.»

و در میانِ صاحبانِ خرد اختلافی نیست که شنیدنِ کلامِ مولی، همانندِ نگریستن به اوست؛ همان‌گونه که هر کس به اندازه‌یِ توان، قدرتِ نهادین (شاکله) و استطاعتِ خویش به او می‌نگرد، کلامِ او را نیز همان‌گونه می‌شنوند. و این قاعده درباره‌یِ کلامِ سرورِ برتر (که «اسم» و «حجابِ» حق است) نیز جاری است؛ همان حجابی که از نورِ ذاتِ مولی ابداع شده و خداوند امرِ خلقِ خویش را در زمین و آسمان‌هایش به او تفویض کرده است.