بابِ اول

در توحیدِ آن بلندمرتبه‌یِ برترین و یگانه (علی أعلی أحد)

همان‌که در آسمان معبود است و در زمین امام، و در بیانِ جدایی (تفاوتِ ذاتیِ) او از آفریدگانش، با شواهدی که هر مؤمنی آن‌ها را می‌شناسد، و جز هر کافرِ منافقی کسی آن‌ها را انکار نمی‌کند.

خطابِ مستقیم (رویاروی): پس نخستین شاهدی که پیش می‌آوریم و آن را روشن می‌سازیم، شاهدی از قرآنِ بزرگ است که تمامیِ اهلِ قبله به آن رجوع می‌کنند، و با آن حجت را بر دشمنانِ خویش چیره می‌گردانند، و با آیاتِ آن، معارضانِ شبیه شده به خود را سرکوب می‌کنند. پس از جمله‌یِ آن‌ها، فرموده‌یِ خدای متعال در فاتحة‌الکتاب (سوره حمد) است: ﴿تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌جوییم﴾¹.

و این خطاب با ضمیرِ «کاف» (تُ ، در إیّاکَ)، در نزدِ تمامیِ اهلِ فضل و ادب، به کار نمی‌رود مگر برایِ موجودی حاضر (مشهود)، دیده‌شده، به چشم‌آمده و رویاروی برایِ گفتگو.

پس اگر گوینده‌ای بگوید و معترضی خرده بگیرد و بگوید: «این خطاب، خطابِ مختص به فرستاده و پیامبرِ او بوده است، و به راستی پیامبرش او را می‌دیده، نه ما.»