و وجهی دیگر در معنای آن: همانا «کَیفَ» در حساب ابجدِ (جُمَّل) کبیر و صغیر، همانند حسابِ «عَلی» است؛ پس سرورمان ابوشعیب محمد بن نصیر ( -مِنْهُ السَّلَامُ- ) آنان را راهنمایی کرد که عبادت برای «معنا» یعنی علی ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) می‌باشد؛ و عبادت جز برای آن معنایِ یگانه و ازلی، خدای خدایان و پروردگارِ پروردگاران که از هرگونه شباهتی منزه است، نخواهد بود.

و حسین بن حمدان خصیبی (که خداوند مقامش را شریف گرداند) آن را روایت کرده و گفت: ابن محمد فارسی مرا حدیث کرد و گفت: به سرورمان ابوشعیب ( -مِنْهُ السَّلَامُ- ) عرض کردم: «ای سرورِ من، عبادت برای کیست؟»

فرمود: «برای آن کسی که به هنگام مناجات به موسی گفت: ﴿و من تو را برگزیده‌ام، پس به آنچه وحی می‌شود گوش فرا ده همانا من، خودِ خدا هستم؛ خدایی جز من نیست، پس مرا بپرست و نماز را برای یادِ من برپا دار﴾¹.» و این سخنِ «معنا» با «اسمِ» خویش است تا به جهانیان بشناساند که او همان پروردگارِ معبود است.