پرستش برای «اسم» است یا برای «معنا»؟

و روایت صحیح از افراد مورد اعتماد رسیده است که سرورمان ابوشعیب ( -مِنْهُ السَّلَامُ- ) در سجده‌اش می‌گفت: «تنها تو را می‌پرستم ای علی و از تو یاری می‌جویم.» و در تسبیح خود می‌گفت: «ای محمد ای محمود، ای علی ای معبود.»

و روایت شده است که گروهی از موحدان در امرِ عبادت با هم اختلاف کردند؛ گروهی گفتند: «عبادت برای اسم است» و گروهی گفتند: «عبادت برای معناست». پس در این باره نامه‌ای نوشتند و آن را به سرورمان ابوشعیب ( -مِنْهُ السَّلَامُ- ) رساندند. ایشان بر پشتِ نامه مرقوم فرمود: «کَیفَ» (چگونه) و آن را برایشان فرستاد.

چون آنان به آن نگریستند، معنایش را نفهمیدند؛ پس نزد محمد بن جُندُب -عَلَيْهِ السَّلَامُ- آمدند و نامه را به او دادند و از معنای آن پرسیدند. او گفت: «آن را بر اساس عددِ حروف بسنجید؛ آیا نمی‌دانید که "علی" سه حرف است؟» گفتند: «آری.» گفت: «"کیف" نیز به همین صورت سه حرف است.»