«لله» (برای خدا): دارای سه حرف است، و آن بر اسمِ ذات، یعنی «علی» واقع شده است؛ و آن «اسمِ تعریف» (نامِ شناساگر / تجلیِ معرفی‌کننده) است، به دلیلِ نیازی که عالَم به آن دارد. و اوست که به حق داوری می‌کند، و او بهترینِ داوران (جداکنندگانِ حق از باطل) است.

و آن‌کس که فحوایِ کلام را درنمی‌یابد، نباید چنین پندارد (معتقد شود) که «اسمِ تعریف» چیزی غیر از «ذات» است؛ زیرا هرگاه چنین گمانی بَرد، بی‌گمان کافر گشته و به گمراهیِ دوری دچار شده است.

و این بدان روست که اصلِ اعتقادِ پیروانِ این مذهب و پایه‌یِ کارشان بر این است که: آن صورتِ مرئی و آشکار که به نام‌های «هابیل»، «شیث»، «یوسف»، «یوشع»، «آصف»، «شمعونِ صفا» و «امیرُ النحل» (علی) نامیده شده است؛ همان «ذات»، یعنی «معنا»یِ معبود است؛ کسی که با مشاهده‌ی زمینش، از آسمانِ خویش غایب نمی‌شود، و با مشاهده‌یِ آسمانش، از زمینِ خویش غایب نمی‌گردد.

و تمامِ آنچه ما در این باب با این ویژگی و این اعتقاد توصیف می‌کنیم، همان اصلِ دین و راهِ موحدانِ عارف است. خداوند ما را در زندگانیِ دنیا و در آخرت بر گفتارِ ثابت (سخنِ استوار) پایدار بدارد، و به لطف و رحمتِ خویش، ما و تمامیِ مؤمنان را از آن روی‌گردان نسازد.

و فرموده‌یِ خداوند متعال در سوره‌یِ اعراف: ﴿پس کیست ستمکارتر از آن کس که بر خدا دروغ بندد، یا آیاتِ او را دروغ پندارد؟ آنان سهمِ خویش را از آنچه مقدر شده (کتاب) درمی‌یابند؛ تا آنگاه که فرستادگانِ ما فرشتگانِ مرگ به سراغشان آیند تا