و همانا او سبحانه و تعالی ظهورِ خویش را در هر جنسی، به هیئت و شاکله‌یِ خودِ آنان و از جنسِ خودشان پدید آورد؛ بی‌آنکه هیچ‌گونه درآمیختگی (ممازجت) یا هم‌جنسی (مجانست) در ذاتِ او با آفریدگان رخ دهد. پس آنگاه که کسانی که او را در این سرایِ خاکی دیده‌اند، دوباره در معاد او را ببینند: در آخرت نیز وی را می‌شناسند، و در برابرِ او اعتراف می‌کنند که بی‌گمان او همان «عزیزِ جبّار» (شکست‌ناپذیرِ چیره و مقتدر) است.

و از آنجا که این شناخت (معرفت) پیشینه‌ای داشت (از پیش در دنیا حاصل شده بود): به همین دلیل گفتند: «آری، سوگند به پروردگارمان!».

و این سوگندی است بر درستیِ آنچه او پایه‌گذاری و اثبات کرده است؛ و از همین رو سیدِ رسول پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ﴿آیا این حق نیست؟﴾.

یعنی: آیا این همان حقی نیست که شما در آن به ستیزه و مجادله می‌پرداختید و به پروردگاریِ (ربوبیتِ) او گواهی نمی‌دادید؟ پس در آن روز اعتراف کردند و گفتند: «آری، سوگند به پروردگارمان!».

و فرموده‌یِ خداوند متعال در همین سوره: ﴿بگو: بی‌گمان من بر دلیلی روشن از سویِ پروردگارم هستم، در حالی که شما آن را تکذیب کردید. آنچه را با شتاب می‌طلبید عذاب، در نزدِ من نیست. فرمان (حکم) جز برای خدا نیست؛ او حق را بیان می‌کند و او بهترینِ داوران است﴾¹