خداوند متعال است: ﴿آنان به جایِ او، جز مادینگانی را نمی‌خوانند، و جز شیطانی سرکش را نمی‌پرستند﴾¹ که لعنتِ خدا بر او باد.

پس چه بیانی از این روشن‌تر است برای کسی که با چشمِ انصاف و بصیرت در آن بیندیشد؟ و به جانم سوگند! هرگز کسی به درکِ آن موفق نمی‌شود و آن را درنمی‌یابد، مگر آن‌کس که از سرشتِ ایمان باشد.

و در همین سوره، فرموده‌یِ خداوند متعال چنین است: ﴿مسیح هرگز از اینکه بنده‌یِ خدا باشد، سر باز نمی‌زند﴾².

و بی‌گمان روایاتِ صحیحی با نقلِ راویانِ موثق (ثقات) از مؤمنان رسیده است که این آیه در پیشگاهِ مولایِ ما «صادق» که عزتش بلند باد خوانده شد، پس فرمود: «مسیح هرگز از اینکه بنده‌یِ علی باشد، سر باز نمی‌زند». سپس کلام را از سر گرفت و ادامه‌ی آیه را تلاوت فرمود: ﴿و هر کس از بندگیِ او سر باز زند و تکبر ورزد، به‌زودی همه‌یِ آنان را به سویِ خود محشور خواهد ساخت﴾³. و آن‌کس که از بندگیِ مولایِ ما سر باز زد و خود را به جایِ خداوند (و گفته شده: به جایِ مولایِ ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ) به امامت گماشت: همان کسی است که پیش‌تر در مقامِ نکوهش و شیطنت از او یاد شد اولی و دومی.

و فرموده‌یِ خداوند متعال در سوره‌یِ مائده: ﴿و آنگاه که خداوند فرمود: ای عیسی بن مریم! آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را به عنوان دو معبود به جایِ خدا برگزینید؟