راهِ راست گمراه گشته است﴾¹. و «کفر» همان ابلیس است که لعنت خدا بر او باد، و «ایمان» همان مولایِ ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- می‌باشد.

و دلیلِ بر این مطلب، سخنِ سیدِ ما «میم» محمد -عَزَّ عَزُّهُ- در یکی از غزوات (جنگ خندق) است؛ آنگاه که «عمرو بن عبدود عامری» که شخصی از اشخاصِ تجلیاتِ «ثانی» (مظهر شر) بود و مردی نامدار در جاهلیت به‌شمار می‌رفت به میدان آمد و در برابرِ امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به مبارزه برخاست؛ پس در آن هنگام، سیدِ رسول پیامبر فرمود: «تمامِ کفر در برابرِ تمامِ ایمان به میدان آمد.»

و همچنین فرموده‌یِ خداوند متعال: ﴿رنگِ خدایی بپذیرید؛ و چه کسی خوش‌رنگ‌تر از خداست؟ و ما تنها پرستندگانِ اوییم﴾². و «صِبغَة» (رنگ): همان صورتِ مرئی (دیدنی) است؛ زیرا رنگ به‌خودی‌خود جسمی ندارد. و «صورت»: همان «معنا»یِ معبود است. و خداوند «صبغه» را به عنوانِ مَثَل بیان فرمود و صورتِ ذاتیِ خویش را «صبغه» نامید؛ چرا که رنگ، به‌تنهایی صورتی ندارد.

و نیز فرموده‌یِ خداوند متعال در همین سوره: ﴿خداست که هیچ معبودی جز او نیست؛ زنده و پاینده است؛ نه خوابی سبک او را فرا می‌گیرد و نه خوابی سنگین؛ آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست. کیست آن کس که جز به اذنِ او در پیشگاهش شفاعت کند؟ آنچه در پیشِ رویِ آنان و آنچه در پشتِ سرشان است می‌داند؛ و به چیزی از علمِ او احاطه نمی‌یابند، مگر به آنچه او بخواهد. کرسیِ علم و