به همین علت است که آنچه از صحیفه‌ها و کتاب‌هایِ چهارگانه نازل کرده را نازل فرمود، و تأکید کرد که آن‌ها کلامِ (سخنِ) او هستند؛ و هیچ سخنی در عالم خاکی درنمی‌آید مگر از یک صورت (کالبد). و به سببِ علمِ پیشینِ او بود که در میانِ آنان، همانندِ خودشان ظاهر می‌گردد؛ نه از رویِ هم‌جنسی (مجانسة) و نه بر سبیلِ مقایسه و قیاس‌پذیری.

پس او در نزدِ ذاتِ خویش، هرگز تغییر نمی‌کند، دگرگون نمی‌شود و از حالی به حالِ دیگر درنمی‌آید. و او هرگز صورتی محدود (محصور) نبوده، و به هیچ جسمی تجسم نیافته است؛ و بی‌گمان ماهیتِ او بر هیچ اندیشه‌ای خطور نکرده است، و او همان بلندمرتبه‌یِ متعالی است. بلکه ظهور و پنهان گشتنش (بطونش) همان‌گونه که خداوند متعال فرموده و سخنِ او حق است: ﴿و کلیدهای غیب تنها نزد اوست، و کسی جز او آن‌ها را نمی‌داند﴾¹. پس از جمله کلامِ نازل‌شده‌یِ او در قرآن کریم، در سوره‌یِ بقره این است: ﴿پس هنگامی که آنچه را می‌شناختند نزدشان آمد، به آن کافر شدند؛ پس لعنتِ خدا بر کافران باد﴾². و نیز فرموده‌یِ خداوند متعال در همین سوره: ﴿بگو: اگر سرایِ آخرت در نزدِ خدا، خالصانه و ویژه‌یِ شماست نه دیگر مردمان، پس مرگ را آرزو کنید اگر راست می‌گویید﴾ ³و بی‌هیچ اختلافی در میانِ تمامیِ موحدان، همانا مولایِ ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به «ایمان» نامیده شده است، و آن، این فرموده‌یِ خداوند متعال است: ﴿و هر کس کفر را با ایمان عوض کند (کفر را به جای ایمان برگزیند)، بی‌گمان از