خاتمه‌یِ کتاب
آنچه در کتاب‌هایِ آسمانی و صحیفه‌ها نازل شده است، از سخنِ ذاتِ ازلیِ قدیم، بلندمرتبه (علیّ) و بزرگ است. و ما آنچه را یادآور شدیم که بیاوریم، از آیاتِ کتابِ عزیز (قرآن) می‌آوریم، و به فضلِ آن بلندمرتبه‌یِ بخشایشگر (علیّ وهّاب)، آن‌ها را پایان‌بخشِ این باب قرار می‌دهیم. و نخست قاعده‌ای را مقرر می‌داریم که همگان (جمهور) به آن اعتراف دارند و خداوند در تمامیِ امور توفیق‌دهنده است پس می‌گوییم، و توفیق از جانبِ خداست:
همانا تورات، انجیل، زبور و قرآنِ بزرگ، و آنچه از صحیفه‌ها که از دورانِ آدم و پس از او نازل گشته است؛ همگی سخنِ ذاتِ ازلیِ قدیم، بلندمرتبه (علیّ) و بزرگ است. و این بزرگ‌ترین دلیل و روشن‌ترین راه بر وجودِ «معنا» (ذاتِ حق) و ظهورِ او در صورتی مرئی (دیدنی) است.
و اینکه او سبحانه و تعالی اراده کرد تا به جهانیان بشناساند که او برای هر جنسی، به هم‌جنسِ او و از شاکله‌یِ (طبیعت و قالبِ) او ظاهر می‌گردد؛ زیرا هر آنچه غیر از «معنا» (پایین‌تر از ذات) است، تکوین‌یافته (آفریده و مُکَوَّن) است؛ و هر آنچه تکوین‌یافته و در دایره‌یِ تکوین (آفرینش) داخل باشد، دارای صورت (مُصَوَّر) است؛ و هر آنچه دارای صورت باشد، پس آن صورتی است که احاطه‌شده (محدود) است. پس می‌گوییم: