مگر سه حرف که توشه و سرمایه‌یِ من هستند؛

«عین» و «میم» و سپس «سین» که در پیِ آن‌ها می‌آید.

پس این‌ها همان صفاتِ آفریننده‌اند برای هر آنچه؛

این فرمانرواییِ (مُلکِ) بزرگ و پهناور در بر می‌گیرد.

ای شنونده‌یِ راز و نیازِ من! در حالی که پروردگارم را می‌خوانم؛

بشنو که هدایت یافتی پس رازِ آن برای تو در پرده (نهفته و پوشیده) است.

گمان مبر آنچه را که دیده‌ای، سه تا (سه حقیقتِ جداگانه) هستند؛

چرا که تمامِ این صورت، همان «بَطینِ اَنزَع» (حقیقتِ علی) است.

و اگر می‌خواستیم حتی بخشی از اشعارِ آنان و آنچه را در بابِ توحید گفته‌اند به‌دقت و کامل بیاوریم ، بی‌گمان کتاب به درازا می‌کشید و دامنه‌ی سخن گسترده می‌شد. آری، به جانم سوگند! اگر از سروده‌هایِ هر یک از آنان تنها یک بیت هم می‌آوردیم، همان به‌تنهایی کتابی بزرگ و دیوانی ارزشمند و سترگ (خطیر) می‌گشت.

پس بار خدایا! از تک‌تکِ آنان خشنود باش، و از گناهِ ناچیزشان در برابرِ گستره‌یِ رحمتِ خویش که همه‌چیز را فراگرفته است درگذر؛ به رحمتت سوگند ای مهربان‌ترینِ مهربانان! و ما و تمامیِ مؤمنان را به درجاتِ رستگاران و پیروزمندان ملحق ساز؛ که بی‌گمان تو بر هر چه بخواهی توانایی.