و به مصداقِ فرموده‌یِ خداوند متعال: ﴿قُل لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمَاتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَن تَنفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا﴾ (بگو: اگر دریا برای نوشتن کلماتِ پروردگارم مرکّب می‌شد، پیش از آنکه کلماتِ پروردگارم پایان یابد، بی‌گمان دریا پایان می‌پذیرفت؛ هرچند دریایی دیگر همانندِ آن را به یاری می‌آوردیم) ¹.

و چقدر این ابیات، نویسنده‌اش را از بیانِ بیشتر بی‌نیاز می‌سازد؛ چرا که در بیانِ فضیلتِ «معنا»یِ معبود سروده شده‌اند. پس بی‌گمان سیدِ ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- همان کسی است که در روزِ غدیر، بازویِ مولایِ ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را گرفت و به الوهیتِ او اشاره کرد؛

و همچنین در «بیعتِ دار» نیز چنین کرد. و اوست (علی) آن‌که پاهایِ خویش را در میانِ شانه‌هایِ او (پیامبر) نهاد، بر بیت‌الحرام (کعبه) بالا رفت، بت‌ها را درهم شکست و «هُبَل» را سرنگون ساخت.

و به «خانه» (کعبه) فرمود: «پنهان شو»؛ پس به هنگامِ پایین آمدنش از آن، پنهان گشت. سپس به آن فرمود: «به همان حال که بودی بازگرد»، پس بازگشت، و او آن را «بیتِ عتیق» (خانه‌یِ کهن / آزادشده) نامید.

و در همین اندازه بسنده است؛ و ما به آنچه مؤلفِ این کتاب نگاشته است بازمی‌گردیم، و خداوند توفیق‌دهنده به راهِ راست (صواب) است.

و از «محمد بن اسماعیل جَزَیری»خدا از او خشنود باد که از نزدیکان به روزگارِ من بود؛ موحّدی که در دانش و ادب سرآمد گشت، و همچنین وزیری دانشمند و زبردست