پس لعنتِ خداوندِ متعال بر کسی باد که او را از مقامِ «معنویت» (مقامِ معنا و ذات بودن) به مقامِ «اسمیت» (اسم و حجاب بودن) تنزل دهد؛ و خشم و خواریِ خداوند بر او باد.

و این گفته مبنی بر اسم بودنِ علی، با مذهبِ «علی بن کَشکَه» و «زید حاسب» هم‌خوانی دارد؛ همان‌گونه که سرورِ دانشمند و زبردست "ابوالحسن علی جَوهری" که خداوند روحش را قدسیت بخشد درباره‌یِ آنان، در قصیده‌ای که آغازِ آن چنین است یاد کرده است:

در بیداریِ خویش، معبودم را دیدم؛

و همانا این نهایتِ شناخت و کمالِ برتر است.

تا آنجا که در همان قصیده می‌گوید:

گفتند که «علی» تنها نامی است؛

برای غایبی که دیده نمی‌شود و تنها به نام افتخار می‌کند.

و اگر نویسنده‌یِ این کتاب می‌خواست تمامِ آنچه را که درباره‌یِ مولایِ ما امیرالمؤمنین که عزّتش بلند باد از نامه‌ها، خطبه‌ها، گواهی‌ها و اشعار بیان شده است به‌طور کامل بیاورد، خود به‌تنهایی کتاب‌هایِ فراوانی می‌شد که جز خداوندِ متعال کسی را یارایِ شمارشِ آن‌ها نبود.