و سرورِ ما و فقیهِ ما، "حسین بن حمدان خُصَیبی" که خداوند روحش را قدسیت بخشد در قصیده‌اش که به «غدیریه» معروف است، می‌گوید:
صاحبِ «فِنجُوَینِ» (دو فنجان/دو جام، کنایه از تجلیاتِ خاص باطنی)؛
نورِ ابی‌طالب است.
و باز در همان قصیده گفته است:
او به‌راستی سرورِ سروران (مولایِ والیان) است؛
و هیچ مولایی جز او، نه در آغاز و نه در انجام (اول و آخر) وجود ندارد.
و اگر بیمِ به درازا کشیدنِ سخن و در معرضِ خطر یا نقد قرار دادنِ مؤلفِ این کتاب نبود، بی‌گمان نویسنده‌یِ آن، مطالبِ بسیار و دانشِ فراوانی را می‌آورد که گواهی می‌دهد همانا علی بن ابی‌طالب، همان پروردگارِ معبود است.
و این بنده (مملوک) مؤلفِ این کتاب در تمامِ آنچه به آن استشهاد (گواه‌جویی) کرده است، از اخبارِ مربوط به جنگِ صفین (صِفّینیات) و روایاتِ کوفه (کوفیات)، و معجزاتِ زمینی و آسمانی، و از سروده‌هایِ سروران (سادات)، چنین یافت که: همگیِ آن‌ها بر الوهیتِ علی بن ابی‌طالب دلالت دارند؛ و برای ما، هیچ معبودی جز او نبوده و نیست.