مدح و ستایشی که آتشِ درهم‌بسته را خاموش سازد..." (تکرار بیتِ آغازینِ قصیده‌ی وزیر برای پیوند دادنِ دو شعر)
بدان ای برادری که بر این کتاب دست یافتی خداوند تو را به راهِ راست (صواب) رهنمون سازد و تو را به شناختِ «معنا»، «اسم» و «باب» شناسا گرداند و هدایت کند که همانا یکی از برادران (هم‌کیشان) بر نویسنده‌یِ آن خُرده گرفت و اعتراض کرد خداوند متعال آنان را نگاه دارد و به حقیقتِ امر درباره‌یِ «ابن ابی‌طالب» الهام بخشد که: آیا او «اسم» است یا «معنا»؟
پس این بنده (نویسنده) به او پاسخ داد: بی‌گمان او همان «معنا»یِ قدیم و ازلی، علتِ علت‌ها (مُعَلِّلُ العِلَل)، و پدیدآورنده‌یِ حرکت‌هایِ نخستین است. پس آن برادر پاسخ داد: او «اسم» است، و پرستش (عبادت) برای کسی غیر از اوست.
پس نویسنده‌یِ کتاب در برابر او، به سخنِ «اهلِ مراتب» (صاحبانِ درجاتِ باطنی) از عالَمِ کبیر و عالَمِ صغیر گواه آورد (استشهاد کرد) که: همانا علی بن ابی‌طالب، همان «علیِ کبیر» (بلندمرتبه‌یِ بزرگ) است.
و «یتیمِ دینِ خدا»، ابوالغُصن جُحا در این باره گفته است:
نهایتِ آرزویِ خواسته‌شده (مطلوب) و خواهنده (طالب)؛
عشق و محبتِ علی بن ابی‌طالب است.