حال، او در حقیقتِ امر، نه با صورتِ «اسم» و نه با صورتِ «باب» ظاهر نمی‌گردد، بلکه جز با «ذاتِ» خویش آشکار نمی‌شود.

و این از دانشِ بلندمرتبه و پیچیده، و رازِ پنهان است. پس پرشکوه است آن توانایِ بلندمرتبه (علیّ)، و پاک و منزه است از آنچه نادانِ دروغ‌باف درباره‌یِ او می‌گوید. و ستایش خدای را که ما را به این راه هدایت کرد؛ و اگر خدا ما را هدایت نمی‌کرد، ما هرگز راه نمی‌یافتیم. بی‌گمان پیامبرانِ پروردگارمان حق را آوردند. «پروردگارا! دل‌هایمان را پس از آنکه هدایت‌مان فرمودی ملغزان، و از سوی خویش ما را رحمتی بخشای؛ بی‌گمان تویی بخشایشگر».

و قطعه شعری در بابِ توحید به دستِ من رسید، و برخی برایم نقل کردند که این سروده از وزیر «ابوالقاسم ابن عبّاد»(صاحب بن عباد) است که وزیرِ برخی از خلفایِ بنی‌عباس بود:

به من گفتند: در وصفِ «علیِ مرتضی» بگو؛

مدح و ستایشی که آتشِ درهم‌بسته (آتش دوزخ) را خاموش سازد.

گفتم: من توانِ مدحِ آن جوانمرد (فَتیٰ) را ندارم؛

خردمند در شناختِ او حیران ماند، تا بدان‌جا که بنده‌یِ او گشت.

و پیامبرِ برگزیده (مصطفی) به ما فرمود؛

در شبِ معراج، آنگاه که او را به آسمان‌ها بالا برد:

«خداوندِ رحمان دستش را بر میانِ شانه‌هایِ من نهاد؛